Ik heb jaren gewerkt aan mijn boek over liefde. Je zou denken: publiek zat, want een populair onderwerp, toch? We zijn met zijn allen dol op boeken over vreemdgaan, moord, of een vrouw die haar man vergiftigt tijdens een yoga-retreat in Toscane. En als dat te heftig is, de emotionele fastfoodromantiek in de bouquetreeks. Maar zodra mensen horen waar AmorLybra écht over gaat, haken ze af, alsof ik een cursus belastingrecht probeer te verkopen.
Mijn boek gaat namelijk niet over “en toen keken ze elkaar aan en wisten ze het”. Het gaat over iets ongemakkelijks: dat de één stapelverliefd kan zijn terwijl de ander ondertussen denkt: “Ja leuk… maar hoe ver is het rijden?” Alsof je naar Married At First Sight zit te kijken.
Nog vóór de eerste kus wordt er al gerekend: “Bergen op Zoom-Deventer is wel pittig hoor.” “Mijn sociale leven speelt zich echt hier af.” “Ik wil niet elke keer de A2 op.” Kijk, daar sterft de romantiek een langzame dood. Door filedruk. Liefde sneuvelt tegenwoordig niet meer op overspel, maar op logistiek. Sommige mensen zeggen dat ze bang zijn voor bindingsangst. Vaak zijn ze gewoon bang voor reistijd.
Verliefde mensen willen dit niet lezen. Die zitten midden in hun dopaminebubbel. Die willen appjes analyseren met vriendinnen, niet nadenken over emotionele asymmetrie. Die willen horen: “Als het meant to be is, voel je het allebei.” Zij kopen dus mijn boek niet.
Maar de afwegers kopen het ook niet. Want die herkennen zichzelf onmiddellijk. Pijnlijk onmiddellijk. Die weten precies hoe het werkt. Zij voelen echt wel iets, maar denken tegelijkertijd ook aan vrijheid, ruimte, agenda’s, kinderen, exen, mentale rust, vakantiedagen en de vraag of iemand veel praat in restaurants. Zij maken ondertussen een Excel-sheet met voors en tegens. Alleen wil niemand zichzelf zien als degene die afweegt. In romantische films is dat namelijk altijd de emotionele boekhouder van het verhaal. Degene die tijdens een liefdesverklaring denkt: “Ja, maar praktisch gezien…” Niet sexy. Dus ook zij lopen met een grote boog om mijn boek heen.
Ik maak het mezelf ook niet makkelijk. Omdat ik liefde onder andere behandel alsof het een statistisch probleem is. Hoe groot is de kans dat jij verliefd wordt? Hoe groot is de kans dat de ander dat ook wordt? En hoe groot is de kans dat dat exact tegelijk gebeurt, zonder bindingsangst, emotionele schade of een ex die “toch nog even wil praten”? Precies. De kans dat je tijdens Koningsdag je fiets terugvindt is groter.
Toch is het gek genoeg geen somber boek. Want hoe cynisch het ook klinkt, inzicht lucht op. In AmorLybra laat ik je inzien dat liefde niet altijd symmetrisch verloopt, dat het gaat om twee mensen die elkaar proberen te begrijpen. Die durven te zien dat ze verschillend liefhebben. Dat de één sneller verbindt en de ander meer afweegt. Zonder daar meteen over te oordelen.
Want misschien is dát volwassen liefde: niet samensmelten of elkaar bezitten, maar elkaar leren kennen. In vrijheid én verbinding.
Dát is AmorLybra.
Misschien wil daarom alleen mijn moeder mijn boek lezen. Mensen willen best over liefde nadenken, zolang liefde vooral prettig blijft voelen. Zodra liefde ook maar iets schuurt, wordt Netflix ineens aantrekkelijker.
Ik hoop oprecht dat het boek meer gelezen gaat worden. Omdat we massaal zijn opgegroeid met het idee dat liefde vanzelf moet gaan, terwijl de meeste relaties in werkelijkheid struikelen over precies datgene waar niemand over praat: verschillen in tempo, in behoefte aan vrijheid, in verbinden, in voelen.
Dus nee, niemand wil mijn boek lezen. Behalve blijkbaar al die mensen die het toch gekocht hebben.